تربیت فرزند در سیره حضرت زهرا(س)

مدیر حوزه علمیه امام صادقی(ع) تفرش گفت: یکی از برجسته‌ترین درس‌های تربیتی حضرت زهرا(س)، آموزش ایثار و سخاوت از سنین پایین است. داستان ایثار خانوادهٔ ایشان که در سورهٔ انسان در قرآن آمده، گواه این موضوع است. اهدای افطاری سه شب متوالی به مسکین، یتیم و اسیر، در حضور فرزندان و با رضایت آنان انجام شد.

حجت الاسلام آبگشا در گفتگو با خبرنگار مذهبی پایگاه خبری تحلیلی «ندای تفرش»؛ با اشاره به تربیت فاطمی گفت: تربیت فاطمی فرزندان، نمونهٔ اعلا و بی‌نظیری از پرورش انسانهای کامل است. حضرت زهرا(س) با تحویل دادن فرزندانی مانند امام حسن(ع)، امام حسین(ع) و حضرت زینب (س)، عالیترین درجهٔ موفقیت را در این زمینه دارد. با این حال، به دلیل شرایط سخت و محدودیت‌های آن عصر، حجم عظیمی از روایات مستقیم دربارهٔ روش‌های تربیتی ایشان به دست ما نرسیده است. بنابراین، باید روایات موجود را با دقت و تحلیل عمیق بررسی کرد و درسهای تربیتی را از آنها استخراج نمود.

وی ادامه داد: یکی از برجسته‌ترین درس‌های تربیتی حضرت زهرا(س)، آموزش ایثار و سخاوت از سنین پایین است. داستان ایثار خانوادهٔ ایشان که در سورهٔ انسان در قرآن آمده، گواه این موضوع است. اهدای افطاری سه شب متوالی به مسکین، یتیم و اسیر، در حضور فرزندان و با رضایت آنان انجام شد. این عمل، الگویی عملی برای تربیت فرزندانی است که به جای تمرکز بر خواسته‌های شخصی، به نیازمندان و گرفتاران جامعه توجه دارند.

مدیر حوزه علمیه امام صادق(ع) بیان کرد: روحیهٔ قناعت و شکرگزاری عمیق، از دیگر ارکان تربیت فاطمی است. وقتی پیامبر(ص) حضرت فاطمه(س) را در حالی دید که با لباسی خشن مشغول کار سخت است و فرزندانش را شیر می‌دهد، از دیدن این صحنه متأثر شد. اما پاسخ فاطمه(س) این بود که او بر نعمت‌های خدا شکرگزار است و چیزی را تلخ نمی‌بیند. این نگرش متعالی و صبورانه، سرمشق مستقیم دخترش زینب(س) شد که در مصیبت کربلا فرمود: «هیچ چیز جز زیبایی ندیدم».

حجت الاسلام آبگشا عنوان کرد: حضرت زهرا(س) در آموزش ارزش‌ها، از روش‌های مؤثر و هوشمندانه‌ای استفاده می‌کرد. روایت شب زنده‌داری ایشان و دعا برای همسایگان، نمونهٔ بارزی است. وقتی امام حسن(س) کودکانه پرسید: «مادر، پس ما را کی دعا میکنی؟»، پاسخ کوتاه، آهنگین و عمیق ایشان «الجار ثم الدار» (اول همسایه، سپس خانه) بود. این عبارت مختصر و موزون، تأثیری ماندگار در روح کودک گذاشت و درس مقدم داشتن دیگران را به گونه‌ای نهادینه کرد که بعدها امام حسن(س) به «کریم اهل بیت» مشهور شد.

وی ادامه داد: توجه به نظافت و بهداشت فردی نیز بخشی از تربیت جامع ایشان بود.حضرت فاطمه(س) بر اساس آموزه‌های پیامبر(ص)، فرزندان را به پاکیزگی بدن و رعایت طهارت قبل از خواب تشویق می‌کرد و پیامدهای بی‌توجهی به آن را تذکر می‌داد. این آموزش، مسئولیت‌پذیری شخصی در قبال سلامتی و پاکیزگی را به کودکان می‌آموخت.

حجت الاسلام آبگشا بیان کرد: حضرت فاطمه(س) بر اهمیت «سخن‌گفتن سنجیده» در خانواده تأکید داشت. ایشان حدیثی از پیامبر (ص) را نقل و در خانه عمل می‌کرد که مؤمن باید یا سخن نیک بگوید یا سکوت کند. این روش، فضای خانه را از حرف‌های بی‌فایده و بیهوده پاک می‌کرد و عادت به گفتگوی هدفمند و سودمند را در فرزندان نهادینه می‌نمود تا از افتادن به ورطهٔ سخنان بیهوده و بی‌ثمر جلوگیری شود.

مدیر حوزه علمیه امام صادق(ع) ادامه داد: حیا و عفاف، ستون اصلی شخصیت حضرت زهرا (س) بود تا آنجا که حتی برای حفظ حجاب خود پس از مرگ نیز نگران بود. وقتی اسماء بنت عمیس دربارهٔ تابوتهای پوشیدهٔ حبشه خبر داد، حضرت با اشتیاق وصیت کرد تابوت ایشان نیز به همان شکل ساخته شود. این حساسیت فوقالعاده نسبت به عفاف در حیات و ممات، به طور قطع بر تربیت دختری مانند حضرت زینب (س) که در سخت‌ترین شرایط حجاب و کرامت خویش را حفظ کرد، تأثیر ژرفی گذاشت.

وی افزود: روش تربیتی حضرت فاطمه(س)، بیشتر «عملی» و «غیرمستقیم» بود. ایشان کمتر به سخنرانی و امر و نهی مستقیم می‌پرداخت و بیشتر با رفتار، منش و سبک زندگی خود، ارزش‌ها را به فرزندان منتقل می‌کرد. درسهای ایثار، صبر، قناعت، توجه به دیگران و عفاف، نخست در وجود خود ایشان متجلی بود و سپس به آیینهٔ جان فرزندان راه مییافت.

حجت الاسلام آبگشا اظهار کرد: ایشان در عین عبادت و ارتباط با خدا،مادری کاملاً در دسترس برای فرزندان بود. صحنهٔ شیر دادن به فرزندان در حین انجام کار خانه، یا پاسخگویی به سؤال کودکانهٔ امام حسن (س) در نیمه‌شب، نشان می‌دهد که تربیت در نگاه فاطمی، امری جدا از زندگی روزمره نبود، بلکه در دل همان فعالیت‌های عادی و در تعامل دائمی و سرشار از محبت صورت می‌گرفت.

مدیر حوزه علمیه در پایان خاطرنشان کرد: در نهایت،تربیت فاطمی، پرورش «انسان‌های کاملِ مسئول» است؛ فرزندانی که هم در اوج معنویت و ایمان قرار دارند، هم در میدان اجتماع و مسئولیتهای خانوادگی و اجتماعی دلاور و متعهد هستند. این روش، ترکیبی بی‌بدیل از محبت عمیق، الگوسازی عملی، آموزش غیرمستقیم و توجه به جزئیات تربیتی در ابعاد روحی، اخلاقی، اجتماعی و حتی بهداشتی است که آن را به الگویی جاودانه و کاربردی برای همهٔ دوران‌ها تبدیل کرده است.

انتهای خبر/

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × 3 =